Even leek de finale van een bijzonder project in het spreekwoordelijke water te vallen: de avond dat de deelnemers aan True Stories: Liefde aan de Rijn hun eigen verhaal aan en over de Rijn zouden vertellen is er weer eens een weerwaarschuwing. Code Geel slechts, maar toch. Gelukkig durfde de organisatie het aan en genoten 60 bezoekers van 6 verhalen in de avondzon schitterende locaties aan de Rijn. UIT in Wageningen was erbij.
Verzamelen om 19 uur bij De Wolfswaard, om daarna in groepjes persoonlijke verhalen aan te horen in een bijzondere setting. Vier verhalen, 3 locaties. Een fijne avondwandeling met korte verhaalintermezzo’s. Waar hier normaal elke zomeravond talloze fietsen staan van mensen die nog even wat verfrissing zoeken, is het vanavond letterlijk stilte voor de storm. Op een enkeling na is dit vanavond het domein van de 60 mensen die een kaartje hebben voor True Stories: Liefde aan de Rijn.
Echte verhalen, dat is de kern van True Stories. Het gaat niet zozeer om de ‘performance’, maar om de authenticiteit. Wat we vanavond gaan horen is echt. Organisator Jantien Klein Ikink deed het al vaker, elders in het land en ook in Zuid-Europa. Ook de sprekers van vanavond hielp ze om het verhaal vol vertrouwen te kunnen delen aan een groep onbekenden. Ze weet dat het goed komt.
De vertellers hebben daar nog even voor nodig. Iets eerder hebben de zes vertellers zich al geïnstalleerd op drie locaties dichtbij. Voor hen begon dit avontuur enkele weken eerder, toen ze een workshop bezochten waar ze hun verhaal deden en daarna nog gecoacht werden om dat – persoonlijke – verhaal hier nu te vertellen. En dat vinden ze vooraf best spannend.
Maar al na de eerste ronde slaat dat gevoel om. Mensen luisteren, zijn oprecht in hun waardering. Precies zoals Klein Ikink dat al zovaak heeft gezien al die andere keren.
Het leverde een geweldige avond op. De gedeelde verhalen delen we hier natuurlijk niet. Dit is zo’n avond waar je bij had moeten zijn. Maar we hebben wel de foto’s nog!
En ja, een half uur nadat iedereen weer verdwenen is, barst het los.
