Gezien: Romy Wymer
Theater Wilde Wereld, 4 september 2026
Een avond als ieder ander. Droog, maar geen garantie dat het zo blijft. Misschien komt er nog een flinke bui. Wageningen verschuilt zich voor de buitenwereld. Maar de liefhebbers van minimalistische harpmuziek weten de weg naar Theater Wilde Wereld te vinden, waar Romy Wymer een door haarzelf georganiseerd concert geeft. Ook UIT in Wageningen is erbij.
De Keltische harp wordt in Nederland vaak – onterecht – gezien als de beginnersharp. Wymer, die we kort voor de show spreken: “De liefde begon bij de muziek die specifiek verbonden is met dit instrument.” Bij Nederlandse conservatoria was ze alleen welkom als ze de overstap naar de pedaalharp zou maken. Maar de liefde voor juist die bijzondere klank van de Keltische harp was te groot. Dus zette ze een nog grotere stap en verhuisde naar Glasgow, waar het instrument wel als volwaardig en zelfs geliefd instrument wordt gezien. “Mijn opa zei al: die komt niet meer terug.”
Haar opa had gelijk. Inmiddels 11 jaar verder is Wymer in Schotland en daarbuiten een met meerdere prijzen gelauwerde harpiste. De liefde voor minimalistische repetitieve muziek bracht haar naar een gemeenschap met gelijkgestemden, waarmee ze veelvuldig samenspeelt in verschillende samenstellingen. In februari bracht ze de EP The Bestiary uit met The Willow Trio, in juni volgde Beacons, samen met celliste Rebekah Woodier en nog voor het einde van het jaar komt er een derde, weer in andere bezetting.
Maar vanavond is ze alleen. Ze wilde heel graag nog eens in Nederland spelen en stuurde “misschien wel vijftien” mailtjes naar zalen in heel Nederland. Esther van Wilde Wereld was de enige die enthousiast reageerde. En nu zijn we hier. Bij het door haar zelf georganiseerde concert. “Ik vond het heel spannend. Ik ken hier niemand, had geen idee hoe ik de show moest promoten.” Onterecht, want Wilde Wereld is nagenoeg uitverkocht.
Het concert in twee delen is alles wat je ervan hoopt. Bij repetitieve minimalistische muziek zijn er uiteindelijk maar twee eindpunten: of je vindt het (al vrij snel) saai en veel van hetzelfde, of je laat je meevoeren naar andere werelden en reist met de verhalende muziek mee naar een trance-achtige gemoedstoestand.
Met die verhaaltjes zit het wel goed bij Wymer. Elk stuk introduceert ze met een anekdote. Over naast grote monumentale stenen staan en je heel nietig voelen bij het besef dat je iets ervaart dat al duizenden jaren hetzelfde bleef en door zovelen is ervaren. Over de kat Pancakes of het geheim achter Cold Water, dat niet echt over de Noordzee gaat, maar geïnspireerd is door een kapotte boiler in de winter van 2022. Elke keer krijg je net genoeg handvaten om daarna met je oren op zoek te gaan naar verwijzingen die je denkt te begrijpen. Wat daarbij heel erg helpt, is Wymers afwisseling die ze vooral in dynamiek toevoegt. Soms zo hard dat het lijkt alsof ze een overdrive heeft aangesloten, dan weer zo zacht dat je haar nagels hoort krassen, af en toe kloppend op de klankkast. Soms ook de lage tonen heel hoog op de snaar spelend, waardoor ze heel droog klinken (omdat het lek gerepareerd is?). Het geeft de herhaling steeds weer een andere dimensie.
Maar echt verdwalen doen we pas na de pauze, als ze haar Shetland Suite voor het eerst live speelt, vernoemd naar en gecomponeerd op het gelijknamige eiland. Een langer stuk in meerdere delen. Ze wil geen spreekbeurt houden over het eiland zegt ze, maar er volgt alsnog een afschrikwekkende beschrijving over het ongure weer op die plek waar het te hard waait om er bomen te laten groeien. Daarna begint de laatste reis van ruim twintig minuten en tovert Wymer die stormachtige ervaring met als spinnen over haar snaren wandelende handen om in een muzikale bries die het hoofd leeg blaast en de ziel voedt met genoeg energie om straks weer het weer te trotseren!
